Project

Geworteld in het PFAS-vervuilingsschandaal in Antwerpen, verkent deze videoïnstallatie de spanning tussen ecologische zorg en industriële toxiciteit door een persoonlijk perspectief. Bestaande uit een korte documentaire die het PFAS-vervuilingsschandaal traceert door gesprekken met mijn grootouders en anderen. Geprojecteerd op een myceliumscherm wordt het een multisoorteninstallatie waar toxiciteit, geheugen en verzet vervlochten zijn. Geworteld in het PFAS-vervuilingsschandaal in Antwerpen en een fascinatie voor schimmels, verkent deze videoïnstallatie de spanning tussen ecologische zorg en industriële toxiciteit door een persoonlijk perspectief. De korte documentaire traceert de onzichtbare maar blijvende aanwezigheid van PFAS, zogenaamde "eeuwigdurende chemicaliën", door gesprekken met mijn grootouders, die mij hebben geleerd hoe je voor hun land zorgt. Hun tuin, ooit een plek van voeding en vertrouwen, maakt nu deel uit van een vergiftigd landschap. Het werk reflecteert kritisch op het bredere ecologische narratief van "groei je eigen groenten" in een tijd waarin de bodem zelf onveilig is gemaakt door door de staat gesanctioneerde vervuiling. Geprojecteerd op een schimmelscherm wordt de korte documentaire onderdeel van een multisoorteninstallatie waarin schimmels, menselijk geheugen en chemische erfenissen verstrengeld zijn. Mycelium, met zijn vermogen om toxinen af te breken en uitgebreide, coöperatieve ondergrondse netwerken op te bouwen, wordt zowel een biologische agent van herstel als een raamwerk voor het imagineren en herdenken van collectieve toekomsten. Het nodigt ons uit om verder te denken dan extractie, naar systemen van wederzijdse zorg en langzaam verzet. In deze ruimte wordt verhalen vertellen een vorm van verzet, een poging om openbare stilte te doorbreken en nieuwe vormen van verantwoordelijkheid over generaties en soorten heen te cultiveren.