Project

Dit project onderzoekt beeldhouwwerk als een waarnemings- en mentale ervaring, stellende vragen over het bestaan ervan in de verbeelding van de kijker. Geluid, beweging en gebaar verruimen de beeldhouwkundige taal voorbij vorm. Het atelier fungeert als zowel een podium als een archief, waar installaties zich ontplooien door performance. Spanningen tussen helderheid, ambiguïteit en materialiteit vormen het zich ontwikkelende proces. Dit project onderzoekt het beeldhouwkundige object als een medium voor mentale en sensorische activering. In plaats van beeldhouwwerk als een vaste vorm te presenteren, verkent het hoe beeldhouwkundige elementen verbeelde beweging, ruimtelijke aanwezigheid en zelfs geluid kunnen oproepen—het kunstwerk verder uitbreidend dan zijn materiële grenzen. De kern van het project is het idee dat een beeldhouwwerk niet alleen in fysieke ruimte kan bestaan, maar ook binnen het mentale landschap van de kijker. De beeldhouwkundige werken draaien zich vaak rond het concept van het gat, niet als afwezigheid, maar als een vorm die mentale doortocht en imaginatieve projectie uitnodigt. Deze objecten zijn ontworpen om waarnemings- en lichamelijke reacties uit te lokken: zij zijn niet bedoeld om passief waargenomen te worden, maar mentaal en ruimtelijk genavigeerd. Naast deze stukken incorporeert het project stem, gebaar en geluidslandschappen, scheppende meeslepende situaties waar beeldhouwwerk en performance samenkomen. Het installatieformat verwerpt de neutraliteit van de traditionele witte kubus en gebruikt in plaats daarvan het atelier van de kunstenaar als een actieve, performatieve ruimte. Beeldhouwwerken zijn gerangschikt als verre, resonante vormen, geactiveerd door de aanwezigheid van de kunstenaar en door de verbeelding van de kijker. Geluid wordt geïntroduceerd niet als een letterlijk element, maar als een conceptuele kracht, uitnodigend tot een interne luisterervaring. Uiteindelijk stelt het project een verschuiving voor in hoe we kunstobjecten ervaren: niet als statische representaties, maar als waarnemingstrigggers. Het nodigt de kijker uit om diep en innerlijk in te grijpen, openend een ruimte waar vorm, geluid en geheugen samenkomen. Door deze uitgebreide beeldhouwkundige taal stelt het project vragen over hoe betekenis gegenereerd wordt niet alleen door wat we zien, maar ook door wat we voelen, ons voorstellen en onthouden.