Project

Een doos met schatten: keramische landschappen uit een verloren moederland, meegenomen door een nomadisch leven van gedwongen immigratie. Dit project is zowel een persoonlijk verhaal als een methode om heel te blijven terwijl je verspreid bent. Een tastbare, intieme reis door verlies, identiteit en de stille zoektocht naar thuis. In 2022 moest ik mijn huis in slechts enkele dagen verlaten, en het is niet veilig om terug te gaan. Sindsdien heb ik in vijf landen, zes steden en talloze armoedige appartementen gewoond, altijd proberen om me ergens thuis te voelen. Deze afgelopen drie jaar heb ik constant mijn identiteit en eigenwaarde in twijfel getrokken. Ben ik een verrader of een nakomeling? Russisch, Siberisch, Israëlisch—of geen van deze? Dit project is een manier voor me om terug te keren naar de plaats die me vorm gaf, er doorheen te zeilen, en iets met me mee te nemen in mijn nomadische leven—waar ik ook naartoe ga. Ik heb landschappen uit mijn jeugd nagemaakt, waarbij ik foto's van echte plaatsen gebruikte en mijn pijn in het proces kanaliseerde. Ik besloot de stukken te presenteren alsof ze midden in het uitpakken zijn blijven steken. Ik bouwde een aangepaste doos voor hen—iets draagbaars, waar de tegels zullen leven en met me mee zullen bewegen. Het deksel van de doos is bedekt met visuele elementen van de reis—kaarten, notities, fragmenten van de zoektocht. Een belangrijk onderdeel van het werk is de audiogids die het publiek samen met mij rondleidt en het beeld stukje voor stukje schildert.