Project

"In Dialogue with Revolution" weerspiegelt mijn verschuivende verbinding met de door studenten geleide protesten in Servië, mijn thuisland, terwijl ik van afstand toekijk via schermen en sociale media. De textiele werken combineren zeefdrukken met stikwerk, waarbij herhaalde screenshots van een dag massaprotest worden gebruikt als een manier om de werkelijkheid te verwerken, in te archiveren en via aanraking mee in te gaan. Draad wordt zowel een sluier als een vorm van herstel, die verbergt, onthult en verbindt. Hoewel fysiek op afstand, blijf ik emotioneel verstrengeld, gevangen tussen de rollen van getuige en deelnemer, reflecterend op de fragiele belofte van directe democratie. In Dialogue with Revolution onderzoekt hoe op textiel gebaseerde visuele narratieven de emotionele complexiteit van het waarnemen van politiek verzet vanuit een diasporische positie kunnen verwerken. Ik reflecteer op de aanhoudende door studenten geleide protesten in Servië, mijn thuisland, op fysieke afstand, navigerend door gevoelens van hulpeloosheid, urgentie en verlangen via schermen en sociale media. Deze werken combineren zeefdrukken met stikwerk, waarbij een herhaalde screenshot en fragmenten uit persoonlijke archieven zoals dagboeknotities in audioformaat worden gebruikt. Het naaien wordt een manier om te verwerken, in te archiveren en via aanraking met de werkelijkheid in te gaan. Draad functioneert zowel als sluier als als herstellingsinstrument, die verbergt, onthult en verbindt. Hoewel geografisch verwijderd, blijf ik emotioneel verstrengeld. Elk paneel roept een andere emotionele staat op, wat het verschuivende karakter van mijn ervaring weerspiegelt: sommige dagen voelt de revolutie levendig en levend aan; op andere dagen voelt het afstandelijk, vervagend of al voorbij. Door herhaling en materialiteit onderzoek ik hoe persoonlijk geheugen en collectieve actie samenvloeien, en hoe tactiele gebaren plaats kunnen innemen voor politieke aanwezigheid op afstand.