Project

Ik beschouw desintegratie als een staat van bestaan in de wereld. Ik probeer vast te leggen wat op het punt staat te verdwijnen. Afbeeldingen gemaakt van stof verschijnen door het licht van een diaprojector, een dialoog tussen licht, geluid en afwezigheid creëert een fragiel ritme. Het afgelopen jaar heb ik aan een installatie gewerkt, die voortkwam uit de vraag: Wat is de achtergrond waardoor we een kunstwerk ervaren? De ervaring wordt beïnvloed door veel aspecten van onze fysieke omgeving - licht, geur, omgevingsgeluiden en eerdere kunstwerken - evenals onze kennis, opgewekte emoties en gedachten, en persoonlijke en psychologische achtergrond. Ik begon manieren te onderzoeken om een toon in de ruimte in te stellen, iets dat het persoonlijke onderbewustzijn van elke kijker zou oproepen. Ik werd aangetrokken tot het gebruik van kwetsbare materialen waarvan het veranderbare gewicht een gevoel van drijvende kracht creëert. De materialen zijn ontstaan uit een gevoel van ongemak en een subtiele bedreiging. Ik wil dat de kijker een gevoel van onrust en vergankelijkheid ervaart, vergezeld van de scherpe, mechanische klik van de projector, terwijl hij tegelijkertijd gefascineerd wordt door de afbeeldingen op basis van stof.