Project

'Adem' is een onderzoek naar de somatische ervaring van een danser/mens. Adem is een essentieel onderdeel van een danspraktijk, maar gebruiken we het genoeg? In dit project probeerde ik zo dicht mogelijk bij het lichaam te komen met behulp van microfoons en GoPro's, beide bevestigd aan de lichamen van de dansers. Dit alles terwijl ik danste en choreografie en groepsimprovisatie verkende. In dit audiowerk nam ik de adem op van zeven dansers, die allemaal dezelfde choreografie dansen maar elk op hun eigen unieke manier. Je ervaart ze allemaal zeven, afzonderlijk, in koptelefoons die aan het plafond hangen. Dit audiowerk ondersteunend maakte ik een publicatie met afbeeldingen uit de repetities van de choreografie. We gebruikten een GoPro om elk onderdeel van het proces vast te leggen. Deze camera's waren op veel manieren aan het lichaam bevestigd (op de borst, arm, been, rug, enz.). De beelden die met deze camera zijn gemaakt, zijn erg vervreemdend maar ook erg dynamisch. Toch gaven ze niet weer wat ik aan het publiek wilde presenteren. Het gevoel van rust en kalmte dat ik ervaar tijdens het dansen was niet zichtbaar in de video's. Daarom heb ik de beelden in een publicatie opgenomen als stilstaande afbeeldingen en niet als bewegende afbeeldingen. In deze publicatie gebruikte ik ook woorden en gedichten van de dansers evenals mijn eigen teksten die ik tijdens dit project schreef. Het is een ode aan het danser zijn en daarom kwetsbaar zijn, dus menselijk zijn.