(Dis)assembled Bodies: Exploring impacts from digital technologies in our perceptions.
Luiza Botner

Project
Hoe beïnvloeden digitale technologieën onze lichaamsperceptie? Deze installatie onderzoekt het technologische lichaam als een uitbreiding van onszelf, waarbij het vaak genegeerde aanwezigheid en de subtiele invloed ervan op onze waarneming en interactie met de wereld wordt benadrukt. De installatie van Luiza Botner gaat dieper in op de ingewikkelde relatie tussen technologie, het menselijk lichaam en sensorische waarneming. Als kunstgebaseerde onderzoekster overbrugt Luiza's werk theoretische inzichten met praktische verkenningen. Haar werk nodigt het publiek uit om na te denken over hoe hun zintuigen hun begrip van ruimte, tijd en werkelijkheid vormgeven. Met behulp van een methodologisch collageproces ontwikkelde zij het concept van "assembleren om uiteen te nemen." De installatie zelf symboliseert het "technologische lichaam", bestaande uit elektrische kabels, keramiek, metalen en kunststoffen. Het maakt interacties mogelijk die magisch lijken, hoewel ze in fysieke componenten wortelen. Onder de oceaan van tijd verbinden blauwe draden de objecten, wat hun uitbreiding en voortbestand vertegenwoordigt. Fragiele maar duurzame keramiek vormt de kern van de sculptuur, wat de verbinding met de aarde benadrukt en aantoont hoe entiteiten kunnen worden gebroken en opnieuw gevormd. Deze installatie vangt de ingewikkelde en onderling verbonden aard van het technologische lichaam en de invloed ervan op onze waarnemingen. Het probeert de aandacht van de kijker op een technologisch lichaam in ons dagelijks leven te vestigen dat echter vaak wordt genegeerd, als een moment van vervreemding. Het fungeert als een visueel manifest over technologie als een uitbreiding van ons lichaam, dat subtiel verandert hoe we de wereld waarschuwen en ermee omgaan. Luiza's project behandelt technologische gevolgen en onderzoekt hoe de moderniteit visie en gehoor heeft bevoorrecht terwijl de multi-sensorische ervaringen van onze omgeving zijn onderschat. Geïnspireerd door Donna Haraway's cyborg-manifest, houdt zij zich bezig met theoretische raamwerken die haar creatieve inspanningen informeren, strevend naar meer holistisch kunstonderzoek.




