Project

Een multidisciplinaire installatie, bestaande uit drie componenten: girlhood glitches, gender whispers en etched allegories. Deze installatie visualiseert mijn verkenning van en binnen hiërarchische systemen, genderbias en maatschappelijke blauwdrukken. Mijn huidige werk berust op het snijvlak van structuren die ik binnenwoon en consecutief uitvoer, terwijl ik ze eigenlijk helemaal niet begrijp, omdat ik een 'meisje, droom jij maar verder' ben. Het is een strijd die ik dagelijks voer; het idee dat mijn vrouwelijke stem onnodig is. Het vervreemdt alsof we verschillende talen spreken. Met dit gegeven in gedachten, reflecteer ik op de structuren die in mij verstrengeld zijn, dicht bij mij, onderdeel van het systeem waarin ik zit. Ik toon dit in een installatie die mijn analyse van ervaringen in het dagelijks leven visualiseert, evenals in academische en culturele instellingen als vrouw, kunstenaar en vrouwelijke kunstenaar. Een verkenning van hoe patriarchale en gedomineerde structuren mijn perspectief en positie beïnvloeden. Dit gevoel van gestuurd/beïnvloed/gemanipuleerd worden is een dagelijkse impact die ik in dit werk opneem, gecombineerd met feministische ideologie. De materialen, zoals het hangende plafond en constructietekeningen, worden vaak geassocieerd met mannelijk gedomineerde omgevingen. Door ze in een artistieke context te gebruiken, eigenen ik me ze toe, (misbruik/) gebruik ik ze, en initieer ik een dialoog over hun waarden, met het idee dat ze iets groters symboliseren: de deconstuctie van een gebrekkig systeem. De combinatie van deze objecten en werken—de hangende etsplaten als transparante gordijnen, zichtbaar en onzichtbaar afhankelijk van waar je staat, het plafond en de animatie—vormen samen een poëtisch beeld dat mijn onderzoek niet verklaart maar voelbaar maakt. Dit zijn mijn ontwerpen van blauwdrukken van mijn eigen gedeconstructeerde ruimte.