Project

Dit werk draait om een keramische sculptuur die mijn veilige zelf vertegenwoordigt, in contrast met een gedicht-video die een situatie uitbeeldt waarin dit gevoel van veiligheid wordt verstoord door catcalling. Wat eerst misschien als een aardappel lijkt, ben ik. Ik ben een keramische-aardappel, een keramische-vrouw, ik ben een aardappel-vrouw. Het jaar begon met het nadenken over mijn kindertekeningen van toen ik 2 tot 3 jaar oud was. Deze bijna onherkenbare karakters fascineerden me, wat me inspireerde om ze in mijn praktijk met klei en keramiek om te zetten. Mijn worsteling gedurende het jaar heeft me geholpen het hart van mijn praktijk te begrijpen: het serene gevoel dat ik ervaar bij het werken met klei en keramiek. Door dit gevoel te omarmen, creëerde ik een technisch geavanceerde keramische sculptuur, ingewikkelder dan alles wat ik eerder had geprobeerd. Deze verkenning hielp me een gevoel van veiligheid in mijn keramiek uit te stralen, in scherp contrast met een verontrustende gebeurtenis op straat—een geval van catcalling dat mijn gevoel van veiligheid en sereniteit verstoorde. Mijn werk draait om een keramische sculptuur die mijn veilige zelf vertegenwoordigt, in contrast met een gedicht-video die een situatie uitbeeldt waarin dit gevoel van veiligheid wordt verstoord door catcalling. Deze sculptuur belichaamt het hoogtepunt van mijn ervaringen en groei als kunstenaar. Het is gemaakt met kleistroken, wat de verbinding tussen het materiaal en het veilige gevoel versterkt dat ook voortkomt uit mijn kindertekeningen. Ondanks de uitdagingen en intense zelfanalyse voel ik me meer verbonden met mijn werk dan ooit. Door mijn keramiek stel ik een stuk van mezelf tentoon. De vorm van de sculptuur, die op een aardappel lijkt, verwijst terug naar de eenvoud van mijn kindertekeningen. Gezien het persoonlijke karakter van dit project en het feit dat Frans mijn moedertaal is, voelde het juist om het in het Frans te betitelen.