Project

Zoals een slang van huid verwisselt, verwissel ik van moeder naar kunstenaar en terug. Mijn gedachten in plakken, mijn tijd gefragmenteerd, altijd op zoek naar balans en naar mezelf? In tijden van gelijkheid ben ik niet gelijk als vrouw, als moeder en als kunstenaar. Moederschap creëert verwachtingen van de samenleving. Echter, ik had ook verwachtingen over moederschap. Waar tijd en ruimte holle woorden zijn geworden. Baby's bezoeken geen residenties en vernissages zonder lactatieruimte. Ik moet leren omgaan met een gefragmenteerde versie van mezelf. Ik lijk sterk en zacht maar zou elk moment in stukken kunnen breken. Daarom speelt het gebruik van porselein een belangrijke rol in mijn werk. Het onderstreept het spel van fragiliteit en sterkte. Vanaf de speelmat probeer ik mijn eigen persoonlijkheid opnieuw op te bouwen. Op zoek naar nieuwe vormen om mezelf uit te drukken, vormen de alledaagse voorwerpen om mij heen een nieuw canvas. Speelgoed marcheert ongevraagd mijn huis binnen. Door de schaal aan te passen til ik ze uit hun normale functie en vorm ik ze om tot nieuwe speeltjes. Mijn speeltjes. De repetitieve huishoudelijke handelingen vastgelegd in een moment. Mijn persoonlijke ervaringen omgezet in een visuele taal van keramiek. Omdat het bekend lijkt maar niets is hetzelfde. Ik bouw mezelf voorzichtig opnieuw op. De baby en ik hebben conflicterende doelen, door zijn wereld uit te breiden krimpt mijn wereld aanzienlijk. En mijn werk krimpt met mij. Maar mijn verlangens en gedachten zijn nog steeds even groot en worden niet altijd serieus genomen. Materialiteit is een belangrijk factor in mijn hele werk. Het versterkt mijn gevoelens. Het is een middel om mijn gevoel uit te drukken en te vergroten. Zoals een slang van huid verwisselt, verwissel ik van moeder naar kunstenaar en terug. Mijn gedachten in plakken, mijn tijd gefragmenteerd, altijd op zoek naar balans en naar mezelf? Op zoek naar mijn plaats in de samenleving. Wil ik respect als moeder of als kunstenaar? Vanaf de speelmat kijk ik vol verlangen naar de kunstwereld, terwijl mijn eigen canvas wordt gevormd door de alledaagse dingen om mij heen. Bijna verzwelgend mij. Geduldig wachtend tot mijn verveling terugkeert met mijn eigen speeltjes. Ronddraaiend om mij heen, ben ik net zo sterk en fragiel als porselein. Niet omdat ik moederschap in mijn kunst betrek, maak ik plotseling een soort moederschap-kunst. Of erger nog, "vrouwenkunst" als die al bestaat. Hoewel het een koppig feit blijft dat keramiek en textiel gevoelig blijven voor de eerder toegepaste kunsten en in de Arts and Crafts-beweging. Het is eerder dat ik mijn verhaal begin met zeer persoonlijke ervaringen en deze vervolgens toets tegen de buitenwereld of verwachtingen. Moederschap wordt door iedereen anders ervaren en juist de manier waarop men ermee omgaat maakt het persoonlijk. Maar ik heb tot nu toe iets te zeggen over moederschap en ik heb ook ervaring met het combineren van moederschap en werk. EN in die zin het soort werk als kunstenaar, tot nu toe student/kunstenaar hoe ik dit al heb ervaren. Men kan het onderwerp zeer zwaar laten wegen of helemaal feministisch benaderen. Maar ik spreek vanuit mezelf en ik wil ook een bepaalde vorm van humor behouden. In zowel moederschap als in de kunsten is een gevoel voor humor een must! Daarom gebruik ik herkenbare vormen als speelgoed voor herkenning. Maar bij een tweede blik ontdekt men veel meer. Misschien zouden we als volwassenen nog wat meer moeten spelen. Mijn werk is noch een manifest noch een ode aan moederschap. Het is een eerlijk verhaal met een kritisch oog. Waarin speelgoed de hoofdrol speelt als herinnering aan alle repetitieve handelingen die ik elke dag uitvoer.