Project

Woorden betekenen zoveel en tegelijkertijd zo weinig. Terwijl ik het mysterie van maatschappelijke onzichtbaarheid verder trotseer, ontwikkel ik een beeldtaal van prikkels die net zo ongrijpbaar zijn. Laat je niet vangen door de alledaagsheid van die zintuiglijke en cognitieve prikkels, want het heeft meer invloed op het dagelijkse leven dan je denkt. Met een combinatie van digitale en analoge fotografie creëer ik een dualiteit van flexibiliteit en mindfulness. Ik zou een cartograaf kunnen zijn, die dingen in kaart brengt die andere mensen niet kunnen zien of nooit hebben meegemaakt. Door middel van dialogen nodig ik het publiek uit om naar deze aspecten op een ander manier te kijken, niet alleen in een artistieke omgeving maar vooral in het dagelijks leven, in ontmoetingen en gesprekken met anderen. Voor de installatie van het werk zal een sfeer van gezelligheid en veiligheid essentieel zijn om een staat van openheid te bereiken waarin men zich vrij kan uiten en reflecteren. Vaak is het een uitdaging om jezelf toe te staan gevoelig, nieuwsgierig en geïnteresseerd te zijn in de onbekende verhalen van mensen. Via de paradox en de onzichtbaarheid ga ik in mijn fotografisch werk in op zintuiglijke prikkels en uitvoerende functies als kracht op alle niveaus: > "Dat is het belang van mijn werk, want mensen zien dat niet en voelen zich vrij om daar vooroordelen en stigma's over te maken. Met mijn werk wil ik mensen vertellen dat ze verder moeten kijken dan wat hun ogen kunnen zien."