Project

25 september 2022, bij zonsondergang, overleed mijn bejaarde moeder. De moleculen in de kamer gedroegen zich vreemd. Sterven gebeurde net zo plotseling als nieuw leven dat naar adem snakt. In welke richting gaan deze krachten? Alles gebeurt, alles gaat verder, en we weten niet waar we heen gaan, alleen dit: de natuur gaat nooit terug; zij gaat altijd verder. Een oor, het levende mos, hou-vast gegoten in gips, een zorgvuldig gegraven put in de tuin, oerelementen van de natuur in één werk. Het lijkt een onwaarschijnlijke combinatie, maar ze delen een gemeenschappelijke draad: het vermogen om ons op betekenisvolle manieren met de wereld te verbinden. Door de symbolische betekenis van het oor en de transformatieve kracht van het mos te onderzoeken, creëer ik in dit werk een ruimte waarin we dieper verbonden worden met de wereld om ons heen. Het stelt ons in staat om het idee van verlies en rouw te verkennen, genezings- en verbindingsruimten te creëren, en het begrip tussen onszelf en anderen te bevorderen. Betekent het zorgen voor iemand of iets dat je iets in leven houdt? Ze herinneren ons aan de onderlinge verbondenheid van alle dingen en de macht die we hebben om onze eigen ervaringen en de wereld om ons heen vorm te geven.