Project

Door het ware beeld van de stad tegen mijn vooropvatting af te zetten, stel ik onze culturele codes ter vraag en hoe zij de manier vormgeven waarop we verschillende realiteiten interpreteren. Ik fotografeerde mijn eerste contact met mijn buurt als uitgangspunt, met als uiteindelijk doel het ontmantelen van de mythe en propaganda gericht op armere landen die het beeld van de Europese droom creëert. Toen ik voor het eerst in Antwerpen aankwam, was wat ik ervoer zeer verschillend van het idee dat ik daarvoor had. Ik besloot daarom mijn eerste contact met de stad vast te leggen door details te fotograferen die afweken van mijn verwachtingen. Door het werkelijke beeld van de stad af te zetten, stel ik de culturele codes ter vraag die langzaam zijn opgebouwd door onze sociale context en hoe zij vormgeven aan de manier waarop we verschillende realiteiten waarnemen. Mijn theorie is dat we context en leven interpreteren volgens hetzelfde principe waarmee we afbeeldingen interpreteren. Zoals Roland Barthes zegt, leren we dit door een (bewuste of onbewuste) educatie, die ons leert dat een afbeelding geen echte zaak is (ceci n'est pas une pipe); elke input die we buiten de context waarin we zijn opgegroeid ontvangen, wordt voorwaardelijk geïnterpreteerd door twee hoofdfilters: wat wij beschouwen als de standaard (voor allerlei dingen), en hoe we verwachten dat de nieuwe plaats zal zijn. Deze twee filters samen vormen de code waarmee we nieuwe plaatsen en ervaringen onderwerpen. Een banaal voorbeeld is hoe vreemd ik het vond dat afval een hele week in huis wacht voordat het wordt weggegooid, of dat er niet overal binnen interieurruimtes paraplustandaards zijn. Een ernstiger voorbeeld zou zijn hoe racistisch gescheiden Antwerpen is, en hoe die buurten met de meeste immigranten en gekleurde mensen geen zorg ontvangen zoals andere plekken die meer door toeristen worden bezocht. De idealisering van een zeer blank, superieur georganiseerd en intelligenter België dat sommige mensen jaren, moeite en geld hebben gedaan om te creëren, was onbewust in mijn gedachten gegrift. Ik probeer die visie te deconstrueren en uit te zoeken waar ze vandaan komt. Ik voerde twee soorten interviews uit: om uit te graven wat Spanjaarden denken dat België is, en om te begrijpen hoe het aanpassingsproces van andere mensen verloopt wanneer zij naar een nieuw land en een nieuwe cultuur verhuizen. Beide zouden mij helpen om mijn eigen gevoelens en gedachten over mensen die mijn context en gemeenschapskarakteristieken delen, te identificeren. Ik gebruik mijn foto's als ansichtkaarten als symbool om naar huis, naar Zuid-Europa, alles wat ik ontdek dat België wel en niet is, mee te nemen. Mijn doel met het afgeronde project is de mythe en propaganda gericht op armere landen die het beeld van de Europese droom creëert, te ontmantelen, wat alleen ruimte laat voor zelfhaat en een inferioriteitscomplex.