Project

Herinneringen verlichten veel van ons rijke leven als menselijke wezens. Het geeft ons het potentieel om te leren, verhalen te vertellen en elkaar onsterfelijk te maken door na te denken over of ons geliefden te herinneren. Met mijn bachelorproject als startpunt in mijn onderzoek naar herinneringen, besloot ik het uit te breiden met de vraag: "Hoe stellen we het verleden voor onszelf en voor anderen voor?" Tijdens mijn visuele analyse van het creëren en ontwerpen van een illustratief werk merkte ik snel dat ik steeds vaker naar het concept van geheugen greep. Dit leidde me naar verschillende bronnen waar ik verbindingen kon maken met mijn eigen praktijk en interesse. Via die bronnen stuitte ik op verschillende makers die het concept van geheugen op een experimentele manier hebben aangepakt. Een cruciaal geheugen-element is een voortdurende wisseling tussen het grijpbare en het ontbrekende. Dit is waar kunstenaars het vaak vanuit verschillende gezichtspunten aanpakken en in verschillende kunstvormen verwerken. Mijn onderzoek naar herinneringen begon met mijn bachelorproject waarin ik me richtte op hoe ik herinneringen als illustrator kon weergeven, maar ook als individu, zoals ik zelf. Dit onderzoek kon zeer breed worden, maar ik kon het afbakenen door mijn eigen herinneringen te gebruiken en hoe ik als persoon ben gegroeid, me heb aangepast en ontwikkeld. Vanwege mijn Aziatische afkomst greep ik direct naar cultureel onderzoek rond het oosten en zuiden-oosten van Azië en hoe de geschiedenis rond illustratie en afbeeldingen tot stand is gekomen. Met een focus op Japanse geschiedenis stuitte ik op de techniek genaamd Mokuhanga木版画. Dit is een houtsnijdtechniek die ook bekend staat als Ukiyo-e 浮世絵 (prenten van de voorbijgaande wereld). Ik vond het erg interessant om dit uit te voeren, maar in plaats van landschappen en portretten, voegde ik mijn eigen illustratieve aanpassing in mijn houtsneden, wat resulteert in een meer persoonlijke weergave. Ik begon foto's te verzamelen en voerde interviews met familie via webcam om verhalen en afbeeldingen te verzamelen. Ik verwerkte dit in een schetsboek om het als archief van herinneringen voor mijn houtsneden te gebruiken. Ik experimenteerde ook verder met een Japanse schildertechniek genaamd Tarashikomi (wat 'indruppelen' betekent), die ik ook vorig jaar in mijn bachelorproject ben begonnen. Uiteindelijk besloot ik met een vast raster te werken waarin ik voor elk jaar dat ik heb geleefd een herinnering uitbeeld. Tot slot komt het allemaal samen in verschillende soorten boeken die in een persoonlijk archief worden opgeslagen waar mijn herinneringen bewaard worden.