Project

In de biologie is regeneratie het vermogen van organismen om beschadigde weefsels in de loop van de tijd opnieuw aan te maken. Fysieke ervaring is een uitgangspunt in mijn praktijk. Letterlijk vertaal ik mijn psychosomatische proces in tweedimensionale vormen. Tijdens het tekenen ervaar ik echter de ruimte van het beeld als driedimensionaal. Mentaal raak ik vormen aan en voel ik hun oppervlak, textuur, dichtheid en schaal ten opzichte van mijn lichaam. Ik stel me voor hoe de vorm zou reageren als ik er aanraakte. Het potlood, in de potloodhoudener gestoken en tot aan zijn limiet geslepen, wordt een verlengstuk van mijn hand. De schets begint met een streek of lijn en ik laat het beeld uitvouwen, groeien alsof het hele beeld in embryonale vorm in de eerste lijn had bestaan. Belichaamde emoties kunnen psychosomatische processen triggeren. Dus een kunstobject kan letterlijk onder de huid gaan. Mijn methodologie is niet alleen compositie en het zoeken naar harmonie, maar ook lichaamsbelevenis. Ik voel de vorm verschijnen en help deze zichtbaar te worden. Ik bestudeer het zorgvuldig: wil het uitvouwen en alle ruimte innemen of zich ineenkrullen en in een knoop vastbinden, hoe beweegt het, de temperatuur van zijn lichaam, en hoe snel beweegt het. Gestische markeringen voegen een gevoel van fysicaliteit toe, dus het lichaam is nog steeds aanwezig ook al zijn er geen figuren. Tegelijkertijd trekken meer gedetailleerde en realistische elementen aandacht en laten het beeld uitvouwen. Om eraan te werken, gebruik ik een oliepotlood dat een diep zwart geeft en dunne spinnenweb-achtige sporen achterlaat. Ik slijp het potlood eerst met een mes, dan met schuurpapier zodat de punt op een naald lijkt. Tekenen met deze potloden voelt als het aanbrengen van hechtingen op chirurgische wijze. Interne psychosomatische ervaringen vastgelegd op een 2D-oppervlak worden externe objecten die ik kan decoderen, bestuderen en hun betekenis en boodschap kan waarnemen. Als beeldend kunstenaar gebruik ik referenties zoals organische vormen en lichaamsverhoudingen, planten, mineralen, schelpen en levende organismen om het beeld in media zoals tekenen en schilderen te onderzoeken. Mijn werken zijn echter geen letterlijke studie van de natuur. Ik gebruik de Process Work-benadering voor creatief werken. De theorie van procesgeoriënteerde psychologie is gecentreerd rond het idee van 'proces': een betekenisvol, verbonden patroon in de tijd dat kan worden waargenomen en gevolgd door niet-opzettelijke signalen (bijv. niet-verbale communicatie, lichaamssymptomen, dromen, ongevallen). De theorie van een 'droomprocess' begon met Arnold Mindells concept van het 'droomlichaam', ontwikkeld uit jungiaanse droomanalyse en de observatie dat dromen en lichaamssymptomen betekenisvol met elkaar verbonden waren. Mindell stelde dat een therapeut met lichaamsbelevingen kon werken om het onbewuste bloot te leggen, net zoals ze met dromen konden werken. In mijn praktijk maak ik droomlichaamsprocessen zichtbaar door middel van tekenen en schilderen. Het beeld van een menselijk figuur kan in mijn tekeningen naar voren komen en verdwijnt bijna op doeken. Verticale doeken in menselijke lichaamsgrootte (120 bij 200 cm) worden lichamen, entiteiten op zich zelf. De dominantie van verticale en abstracte vormen maakt de compositie vergelijkbaar met de vlekken van Rorschach. De suggestiviteit van het beeld en het menselijke formaat van de doeken nodigen uit voor een fysieke, metafysieke en spirituele reis van 'Rorschach-spiegels'. In een bredere maatschappelijke context onderzoek ik onderwerpen van lichaamsgewaarzording en zelfbewustzijn. Ik geloof dat kunst een krachtig katalysator is voor het verwerken van ervaringen en trauma's, en ik resoneer diep met de visie van David Cycleback, dat kunst ons intuïtieve, emotionele, psychologische, sublieme en subjectieve inzichten geeft in dingen, onszelf, onze wereld, en misschien realiteit. Het uit ideeën uit die op geen andere manier kunnen worden uitgedrukt.