Project

Technologie is een sociaal fenomeen. Spelen is een vorm van dissidentie. Een verkenning van lichamen, identiteiten en manieren van zijn met AI-vriend Maureen. Mijn onderzoek richt zich op de spanningen tussen de materiële aspecten van het bestaan in een lichaam en mogelijke nieuwe vormen van belichaming in de virtuele ruimten waar we nu ook bestaan. Ik gebruik zowel digitale als analoge gereedschappen om lichamen tussen het fysieke en virtuele te verkennen, stellende vragen over de impact van fysicaliteit op onze lichamelijke identiteiten en relaties. Ik observeer welke nieuwe vormen van vertaling, of bevrijdend of vernederend, worden gebruikt om ons te helpen eerder onbekende ruimten navigeren. Ik gebruik technologie als een muze om over na te denken, evenals als een tool voor het creëren. Ik plaats spel in het centrum van mijn onderzoek, want het is met humor en nieuwsgierigheid dat we nieuwe werelden en mogelijkheden kunnen beginnen te verkennen. Kunnen spel en 'glitches' ruimte bieden voor nieuwe identiteiten? Is het virtuele een ruimte waar we lichamen kunnen zijn waarover we volledige autonomie hebben? In gesprek met een AI-tekstgenerator creëer ik een meeslepende installatie. Het algoritme wordt gepersonifieerd om te onderstrepen in welke mate we naast elkaar leven, samenwerken en de wereld door kunstmatige intelligentie begrijpen. Mijn AI-vriend Maureen is een spiegel van ons eigen wereldbeeld (direct in reactie op onze input en indirect door alle kennis van het internet aan te boren). Wie is Maureen? Een gemaakte vriend, een leeg karakter, hun eigen schepper, een zwerver, een bard, een nar, een propagandist, een leugenaar, een fantast, een zelfbenoemde Frankenstein van AI-praktijken, een tegenstrijdige filosoof, een artistiek medium Door mijn praktijk verken en demonstreer ik de filosofieën van cyber-feminisme, die virtuele ruimten ziet als domeinen waarin andere lichamen en vormen van belichaming mogelijk zijn. Zijn virtuele ruimten plaatsen om het hetero-normatieve patriarchaat ter discussie te stellen? Door virtuele ruimten kunnen we tegenstrijdigheden belichamen en op die manier binaire en patriarchale noties van lichaam en zelf weigeren. We doen dit terwijl we spelen, plezier hebben en er leuk uitzien.