When The Dust Settles
Kevin Sezgin
Over
Ik zie mezelf als een sequentiële illustrator, ik werk voornamelijk rond verhalen en narratieven. De meeste van mijn verhalen gaan over de relaties die we hebben met trauma's. Als er iets is wat ik graag wil overbrengen, is het het idee dat we niet worden wie we zijn "dankzij" de slechte dingen die ons overkomen, maar eerder "ondanks" deze dingen.
Project
Toen ik besloot een prentenboek te maken, realiseerde ik me dat een boek alleen zo goed kan zijn als het verhaal. Helaas ben ik geen schrijver, maar dat betekent niet dat ik niets te zeggen heb. De verhalen die ik kan vertellen zijn erg persoonlijk van aard. Als ik terugkijk op mijn kindertijd, kan ik verhalen vertellen over een moeilijke opvoeding. Thema's over de wens om aan mijn omgeving te ontsnappen, over niet begrepen worden, over het verlangen om een leegte in te vullen die is achtergelaten door een afwezige ouder, over onderdrukte trauma's... enz. Om deze verhalen te vertellen steunde ik op mijn eigen herinneringen, duizenden familiefotos, zware gesprekken met mensen met wie ik ben opgegroeid, en zelfs oude dagboeken. Maar geen van deze dingen leek me dichter bij een samenhangend verhaal te brengen. Maar toen herinnerde ik me: toen ik klein was, werd ik uit huis verwijderd. Ik werd onder observatie gehouden, gediagnosticeerd, medicijnen gegeven en gevolgd. Dit soort dingen laat meestal papieren sporen achter. Dus groef ik mijn eigen familiarchieven op en slaagde erin mijn eigen medische dossiers te vinden. Daar vond ik het verhaal van mijn kindertijd, verteld door mensen die er weinig om leken te geven, maar uiteindelijk zoveel over mijn leven hebben bepaald. Daar ontdekte ik dat ik als kind werd gediagnosticeerd met een verbaal IQ van 80. Ik ontdekte ook dat ik werd geboren met de navelstreng om mijn nek. Door mijn eigen onderzoek ontdekte ik dat deze twee dingen vaak gerelateerd zijn. Kinderen die geboren worden met een milde zuurstoftekorte ontwikkelen zich iets langzamer. Uiteindelijk halen ze het wel in. Met name spraakontwikkeling is wat meestal het meest wordt beïnvloed. Nu hebben we in het Nederlands een uitdrukking "stikken in je woorden". Ik vond het interessant hoe mijn eigen levenslijn, die me bij mijn geboorte wurgde, me letterlijk deed "stikken in mijn woorden" later in mijn leven. Ik had het idee voor een verhaal over een kind met een letterlijke knoop om zijn nek, die zijn keel zo strak samendrukt dat hij zichzelf niet verbaal kan uitdrukken. Het is een verhaal over het zoeken naar je eigen stem in een onverschillige omgeving. Passages in het verhaal zijn gebaseerd op passages uit mijn medische dossiers. Voor dit project wilde ik niet alleen mijn verleden herinterpreteer, ik wilde het me toe-eigenen. Het resultaat is een open-ended work in progress, waar je mijn denkproces en werkwijze kunt zien.